هر بیت که گفتی آن جهان گرد

بودند به هم به راه پیوند

آن تحفه که در میانه می رفت

چون در غزلی روانه می رفت

بر یاد گرفتی آن جوانمرد

مجنون زره ضعیف حالی

بود از همه خواب و خورد خالی