چون مه به دهان اژدها بود

گنجی که کشیده بود ماری

از حلقه به گرد او حصاری

گرچه گهری گرانبها بود

می زیست در آن شکنجه تنگ

چون دانه لعل در دل سنگ

می کرد به چابکی شکیبی