گرید نفسی نداشت یارا

تا صافی بود نوحه می کرد

چون درد رسید درد می خورد

می خواست کزان غم آشکارا

ز اندوه نهفته جان بکاهد

کاهیدن جان خود که خواهد

از حشمت شوی و شرم خویشان