ز اندوه نهفته جان بکاهد

چون درد رسید درد می خورد

می خواست کزان غم آشکارا

گرید نفسی نداشت یارا

کاهیدن جان خود که خواهد

از حشمت شوی و شرم خویشان

می بود چو زلف خود پریشان