او رفت و رویم و کس نماند

زد شیشه باد بر دو سر سنگ

افشاند چوم باد بر جهان دست

جانش ز شکنجه جهان رست

وامی که جهان دهد ستاند

از وام جهان اگر گیاهیست

می ترس که شوخ وام خواهیست