از وام جهان اگر گیاهیست

جانش ز شکنجه جهان رست

او رفت و رویم و کس نماند

وامی که جهان دهد ستاند

می ترس که شوخ وام خواهیست

می کوش که وام او گزاری

تا باز رهی ز وامداری