آتشکده ایست دود پیمای

هر شام کز این خم گل آلود

بر خنبره فلک شود دود

تعلیم گر تو شد که اینجای

لیلی ز فراق شوی بی کام

می جست ز جا چو گور از دام

از رفتنش ارچه سود سنجید