مه را ز ستاره طوق بربست

کز ناله او سپهر نالید

آن نوحه که خون شود بدو سنگ

می کرد بران عقیق گلرنگ

صندوق جگر هم از جگر بست

آراستش آنچنان که فرمود

گل را به گلاب و عنبرآلود