صندوق جگر هم از جگر بست

آن نوحه که خون شود بدو سنگ

می کرد بران عقیق گلرنگ

مه را ز ستاره طوق بربست

آراستش آنچنان که فرمود

گل را به گلاب و عنبرآلود

بسپرد به خاک و نامدش باک