اندوه تو جاودانه برجاست

گر دور شدی ز چشم رنجور

یک چشم زد از دلم نه ای دور

گر نقش تو از میانه برخاست

این گفت و نهاد دست بر دست

چرخی زد و دستبند بشکست

برداشت ره ولایت خویش