برداشت ره ولایت خویش

اندوه تو جاودانه برجاست

این گفت و نهاد دست بر دست

چرخی زد و دستبند بشکست

مشتی ددگانش از پس و پیش

در رقص رحیل ناقه می راند

بر حسب فراق بیت می خواند