در گفتن حالت فراقی

مشتی ددگانش از پس و پیش

در رقص رحیل ناقه می راند

بر حسب فراق بیت می خواند

حرفی ز وفا نماند باقی

می داد به گریه ریگ را رنگ

می زد سری از دریغ بر سنگ