در زمینی درخت باید کشت

سرمه در چشم کور می بیزند

در گل شوره دانه افشانی

بر نیارد مگر پشیمانی

کاورد میوه ای چو باغ بهشت

باده چون خاک را دهد ساقی

نام دهقان کجا بود باقی