کیست کو در میان نهد خوانی

من که مشکل گشای صد گرهم

دهخدای ده و برون دهم

گر درآید ز راه مهمانی

عقل داند که من چه می گویم

زین اشارت که شد چه می جویم

نیست از نیستی شکست مرا