تو تیاهای حصر می می کرد

تا در این کوره طبیعت پز

خامیی داشتم چو میوه رز

روزگارم به حصر می می خورد

چون رسیدم به حد انگوری

می خورم نیشهای زنبوری

می که جز جرعه زمین نبود