می که جز جرعه زمین نبود

تو تیاهای حصر می می کرد

چون رسیدم به حد انگوری

می خورم نیشهای زنبوری

قدر انگور بیش ازین نبود

بر طریقی روم که رانندم

لاجرم آب خفته خوانندم