از غبار حسد فتد بر خاک

پیش ازانت فکند باید رخت

کافسرت را فرو کشند از تخت

روز باشد که صد شکوفه پاک

من که چون گل سلاح ریخته ام

هم ز خار حسد گریخته ام

تا مگر دلق پوشی جسدم