من که چون گل سلاح ریخته ام

کافسرت را فرو کشند از تخت

روز باشد که صد شکوفه پاک

از غبار حسد فتد بر خاک

هم ز خار حسد گریخته ام

تا مگر دلق پوشی جسدم

طلق ریزد بر آتش حسدم