من که سرسبزیم نماند چو بید

ره کنون رو که پای آن داری

در ره دین چونی کمر بربند

تا سرآمد شوی چو سرو بلند

لاله زرد و بنفشه گشت سپید

باز ماندم ز نا تنومندی

از کله داری و کمر بندی