باز ماندم ز نا تنومندی

تا سرآمد شوی چو سرو بلند

من که سرسبزیم نماند چو بید

لاله زرد و بنفشه گشت سپید

از کله داری و کمر بندی

خدمتی مردوار می کردم

راستی را کنون نه آن مردم