خرمن مهر و مردمی را سوخت

این به یک گنبدی نماید چهر

آن بود هفت گنبدی چو سپهر

روی نعمان ازین سخن بفروخت

پادشاه آتشی ست کز نورش

ایمن آن شد که دید از دورش

واتش او گلی است گوهربار