پادشاه آتشی ست کز نورش

آن بود هفت گنبدی چو سپهر

روی نعمان ازین سخن بفروخت

خرمن مهر و مردمی را سوخت

ایمن آن شد که دید از دورش

واتش او گلی است گوهربار

در برابر گل است و در بر خار