گر ز گور خودش خبر بودی

دیر بر بام رفت و زود افتاد

بی خبر بود از اوفتادن خویش

کان بنا برکشید صد گز بیش

یک به دست از سه گز نیفزودی

تخت پایه چنان توان بر برد

که چو افتی ازو نگردی خرد