پیکری چون خیال روحانی

همه دشت استخوان گور گرفت

آخرالامر مادیان گوری

آمد افکند در جهان شوری

تازه روئی گشاده پیشانی

پشت مالیده ای چو شوشه زر

شکم اندوده ای به شیر و شکر