دست برران نهاد و پای فشرد

شه چو بر رهگذر بلا را دید

اژدها شد که اژدها را دید

غم گور از نشاط گورش برد

در تعجب که این چه نخجیر است

و ایدر آوردنم چه تدبیر است

شد یقینش که گور غمدیده