از صفاهان شنیده ام تا ری

دخل بی خرج شد ازین به چیست

از خلایق که گشته بود انبوه

بی عمارت نه دشت ماند و نه کوه

خانه بر خانه شد تنیده چونی

بام بر بام اگر شدی خواهان

کوری از ری شدی به اسپاهان