کشت چندان از آن سپاه به تیر

گرد میدان او نیامد تنگ

او چو ابری به هر طرف می گشت

دشت ازو کوه و کوه ازو شده دشت

که زمین نرم شد ز خون چو خمیر

بر تن هرکه رفت پیکانش

رخت برداشت از تنش جانش