هر گرانمایه ای ز مایه خویش

دل ز گرمی چو موم نرم شده

زیرکان راه عیش می رفتند

نکته های لطیف می گفتند

گفت حرفی به قدر پایه خویش

چون سخن در سخن مسلسل گشت

بر زبان سخنوری بگذشت