دادیم نعمتی دگرباره

در خجالت شد از نوازش من

گفت من خود ز وامداری تو

نرسیدم به حق گزاری تو

جای شرمست چون کنم چاره

داده ای تو نه زان نهادم پیش

تا رجوع افتدت به داده خوش