خر بختم شد و رسن را برد

چون اسیری ز بخت خود مهجور

رسن از گردنم نمی شد دور

من شدم بر خره به گردن خرد

گرچه بود از رسن به تاب تنم

رشته جان نشد جز آن رسنم

بود میلی برآوریده به ماه