گرچه بود از رسن به تاب تنم

رسن از گردنم نمی شد دور

من شدم بر خره به گردن خرد

خر بختم شد و رسن را برد

رشته جان نشد جز آن رسنم

بود میلی برآوریده به ماه

که ز بر دیدنش فتاد کلاه