باز کردم نظر به عادت خویش

دل به اندیشه های بد داده

چون از آن ماندگی برآسودم

شکر کردم که بهترک بودم

دیدم آن جایگاه را پس و پیش

روضه ای دیدم آسمان زمیش

نارسیده غبار آدمیش