نارسیده غبار آدمیش

باز کردم نظر به عادت خویش

دیدم آن جایگاه را پس و پیش

روضه ای دیدم آسمان زمیش

صدهزاران گل شکفته درو

سبزه بیدار و آب خفته درو

هر گلی گونه گونه از رنگی