درکشیدم چو عاشقان به برش

خلوتی آنچنان و یاری نغز

تابم از دل در اوفتاد به مغز

دست بردم چو زلف در کمرش

گفت هان وقت بی قراری نیست

شب شب زینهار خواری نیست

گر قناعت کنی به شکر و قند