وانکه با آرزو کند خویشی

گاز می گیر و بوسه در می بند

به قناعت کسی که شاد بود

تا بود محتشم نهاد بود

اوفتد عاقبت به درویشی

گفتمش چاره کن ز بهر خدای

کابم از سر گذشت و خار از پای