مسندم بر تراز ثریا بود

گه خورم با شکر لبی جامی

گه بر آرم ز گلرخی کامی

چون شب آمد غرض مهیا بود

چندگاه این چنین برود و به می

هر شبم عیش بود پی در پی

اول شب نظاره گاهم نور