نعل در آتشم فکندی باز

چون درآمد رخت به جلوه گری

عقل دیوانه شد که دید پری

نعلک گوش را چو کردی ساز

با شبیخون ماه چون کوشم

آفتابی به ذره چون پوشم

دست چون دارمت که در دستی