چون درآمد رخت به جلوه گری

چون نمیرم برابرت چو چراغ

می نمائی به تشنه آب شکر

گوئی آنگه که لب بدوز و مخور

عقل دیوانه شد که دید پری

نعلک گوش را چو کردی ساز

نعل در آتشم فکندی باز