گوئی آنگه که لب بدوز و مخور

صبح رویت دمیده چون گل باغ

چون نمیرم برابرت چو چراغ

می نمائی به تشنه آب شکر

چون درآمد رخت به جلوه گری

عقل دیوانه شد که دید پری

نعلک گوش را چو کردی ساز