می نمائی به تشنه آب شکر

چشمه نور و چشم روشن من

صبح رویت دمیده چون گل باغ

چون نمیرم برابرت چو چراغ

گوئی آنگه که لب بدوز و مخور

چون درآمد رخت به جلوه گری

عقل دیوانه شد که دید پری