صبح رویت دمیده چون گل باغ

ماه می بین که آفتاب رسد

گفتم ای آفتاب گلشن من

چشمه نور و چشم روشن من

چون نمیرم برابرت چو چراغ

می نمائی به تشنه آب شکر

گوئی آنگه که لب بدوز و مخور