چشمه نور و چشم روشن من

باده می خور که خود کباب رسد

ماه می بین که آفتاب رسد

گفتم ای آفتاب گلشن من

صبح رویت دمیده چون گل باغ

چون نمیرم برابرت چو چراغ

می نمائی به تشنه آب شکر