گر تو هستی پری من آدمیم

دست چون دارمت که در دستی

اندهی نیستم چو تو هستی

از زمینی تو من هم از زمیم

لب به دندان گزیدنم تا چند

وآب دندان مزیدنم تا چند

چاره ای کن که غم رسیده کسم