لب به دندان گزیدنم تا چند

اندهی نیستم چو تو هستی

از زمینی تو من هم از زمیم

گر تو هستی پری من آدمیم

وآب دندان مزیدنم تا چند

چاره ای کن که غم رسیده کسم

تا یک امشب به کام دل برسم