آفتاب ار بگردد از سر سوز

کز غمت چون چراغ می سوزم

سوز تو زنده دادم چو چراغ

زنده با سوز و مرده هست به داغ

تنگ روزی شود ز تنگی روز

این نه کامست کز تو می جویم

خوابی از بهر خویش می گویم