گشت با او به شرط کاوین جفت

رغبتش زآنچه بد یکی ده شد

بشر کان حور پیکرش بنواخت

رفت بیرون و کار خویش بساخت

نعمتی یافت شکر نعمت گفت

با پریچهره کام دل می راند

بر خود افسون چشم بد می خواند