با پریچهره کام دل می راند

رفت بیرون و کار خویش بساخت

گشت با او به شرط کاوین جفت

نعمتی یافت شکر نعمت گفت

بر خود افسون چشم بد می خواند

از جهودی رهاند شاهی را

دور کرد از کسوف ماهی را