دور کرد از کسوف ماهی را

با پریچهره کام دل می راند

بر خود افسون چشم بد می خواند

از جهودی رهاند شاهی را

از پرندش غیار زردی شست

برگ سوسن ز شنبلیدش رست

چون ندید از بهشتیان دورش