از پرندش غیار زردی شست

بر خود افسون چشم بد می خواند

از جهودی رهاند شاهی را

دور کرد از کسوف ماهی را

برگ سوسن ز شنبلیدش رست

چون ندید از بهشتیان دورش

جامه سبز دوخت چون حورش