از جهودی رهاند شاهی را

نعمتی یافت شکر نعمت گفت

با پریچهره کام دل می راند

بر خود افسون چشم بد می خواند

دور کرد از کسوف ماهی را

از پرندش غیار زردی شست

برگ سوسن ز شنبلیدش رست